Cellist Nitzan speelt "dancing between the holy and the profane".

Cellist Nitzan speelt "dancing between the holy and the profane".

Johann Sebastian Bachs Suite nr. 3 in C groot fungeert als de ouverture van de avond. Geworteld in barokke dansvormen ademt de muziek helderheid en evenwicht, maar ook een diep menselijke spiritualiteit. De vloeiende lijnen en levendige ritmes openen het concert met een gevoel van devotie, licht en vreugdevolle beweging.

Daarop volgt de Suite voor solocello van Gaspar Cassadó, die zich binnen dit programma ontvouwt als een kleurrijk concerto. Geïnspireerd door Catalaanse dansen en folklore, en verrijkt met de verfijnde harmonieën van Franse componisten als Maurice Ravel, presenteert dit werk een rijk palet aan ritme, klankkleur en expressie.

De suite werd geschreven door een virtuoos cellist voor zijn eigen instrument—iets wat in elke maat hoorbaar is. Cassadó benut de technische en expressieve mogelijkheden van de cello tot het uiterste, met een vanzelfsprekende beheersing van karakter en kleur. Zijn muzikale vorming bij de legendarische Pablo Casals klinkt door in de combinatie van lyrische diepgang en vurige directheid, waardoor virtuositeit en poëzie hier naadloos samenvloeien.

Het programma besluit met Zoltán Kodály’s monumentale Sonate voor solocello, op. 8—een symfonie voor één instrument. Doordrenkt van Oost-Europese volksmuziek ontvouwt zich hier een rauw en meeslepend klanklandschap, waarin de cello zingt, klaagt en jubelt. Dit werk verkent de diepste lagen van expressie en kleur en voert het publiek mee naar een intense, onontkoombare finale.

feedback