I saw Eternity

De herfst is een periode van reflectie, verteren en loslaten. Dat biedt ruimte aan dankbaarheid voor alles wat het voorliggende seizoen je gebracht heeft, en de mogelijkheid

om los te laten wat je niet meer wil of niet meer nodig hebt. Anderzijds kunnen de kortere dagen en de afstervende natuur om je heen ook gevoelens van melancholie oproepen.

Die verschillende emoties komen ook terug in de muziek die Kamerkoor Cantiago uitvoert tijdens haar najaarsconcert in 2026. Op het programma staat onder andere een selectie uit

de Songs of Farewell van Hubert Parry, geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog waarin Parry geconfronteerd werd met de dood van verschillende van zijn studenten. Uit de stukken

spreekt een diep verlangen de gewelddadige realiteit te verlaten, en rust te vinden in een hemels rijk waar vrede heerst. Ook voert het koor de Fünf Gesänge van Johannes Brahms

uit, waarin nostalgie en melancholie de boventoon voeren. De intrede van de herfst, heimwee naar een vervlogen jeugd en het besef van ouderdom. Maar toch: ‘in de glinstering

van de traan, vloeit de meest zalige uitstorting van het hart.’

Tegelijkertijd is er in de cyclus van de seizoenen nooit een eindpunt. Na de herfst volgt de winter, na de winter het voorjaar, enzovoorts. Het besef dat de vergankelijkheid waar de herfst ons mee confronteert overgaat in iets nieuws, klinkt in Elgars They are at rest, Lucy Walkers Nunc Dimittis en James Whitbourns Eternal Rest. In Walkers betoverende titelstuk I saw eternity kijkt de muziek voorbij de grens van de tijd naar een tijdloze, oneindige lichtbron. Het vormt de ultieme verwoording van deze cyclus: als warm herfstlicht dat een gouden glans werpt op een geeloranje bladerdek en ons herinnert aan de eeuwigheid achter het vergankelijke. Tot slot, hoort u ook nog John Taveners Funeral Ikos en het stralende Media Vita van Kerensa Briggs. Daarmee is het een afwisselend programma waarin muziek uit verschillende periodes elkaar versterkt en contrasteert.